Mostrando entradas con la etiqueta siglo19. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta siglo19. Mostrar todas las entradas

sábado, 11 de abril de 2015

Mais ó que ben quixo un dia... Rosalía de castro

Mais ó que ben quixo un dia,
Si á querer ten aficion
Sempre lle queda un-ha magoa
Dentro do seu coraçon.

Aló nas tardes serenas,
Aló nas tardes caladas,
Fanse mais duras as penas,
Que nas brandas alboradas.

Aló nas tardes sombrisas
Aló nas tardes escuras,
Fanse mais cortas as risas
Mais negras as desventuras.

Que non hay sera tranquila
Para quen remorsos garda,
E mais presto s'aniquila
Canto mais á noite agarda.

 Continúa aquí, es el número 20, en la biblioteca virtual de la Academia Galega, así pueden leer más de Rosalía.

domingo, 8 de enero de 2012

When You are Old - W. B. Yeats

When you are old and grey and full of sleep,
And nodding by the fire, take down this book,
And slowly read, and dream of the soft look
Your eyes had once, and of their shadows deep;

How many loved your moments of glad grace,
And loved your beauty with love false or true,
But one man loved the pilgrim soul in you,
And loved the sorrows of your changing face;

And bending down beside the glowing bars,
Murmur, a little sadly, how Love fled
And paced upon the mountains overhead
And hid his face amid a crowd of stars.

Wiliam Butler Yeats

miércoles, 26 de octubre de 2011

Cal as nubes no espazo sin límites - Follas novas - Rosalía de Castro

Cal as nubes no espazo sin límites
 errantes voltexan!
 Unhas son brancas,
 outras son negras;
 unhas, pombas sin fel me parecen,
 despiden outras
 luz de centela...

    Sopran ventos contrarios na altura
 i á desbandada,
 van levándoas sin orden nin tino,
 nin en sei pra onde,
 nin sei por que causa.

    Van levándoas, cal levan os anos
 os nosos ensoños
 i a nosa esperanza.

domingo, 18 de septiembre de 2011

El Gaucho Martin Fierro - José Hernández

Aquí me pongo a cantar
Al compás de la vigüela,
que el hombre que lo desvela
una pena estrordinaria,
como la ave solitaria
con el cantar se consuela.

Pido a los santos del cielo
que ayuden mi pensamiento:
les pido en este momento
que voy a cantar mi historia
me refresquen la memoria
y aclaren mi entendimiento.

Vengan santos milagrosos,
vengan todos en mi ayuda
que la lengua se me añuda
y se me turba la vista;
pido a mi Dios que me asista
en una ocasión tan ruda.

Yo he visto muchos cantores,
con famas bien otenidas
y que despues de alquiridas
no las quieren sustentar:
parece que sin largar
se cansaron en partidas.

Mas ande otro criollo pasa
Martin Fierro ha de pasar;
nada lo hace recular
ni las fantasmas lo espantan,
y dende que todos cantan
yo tambien quiero cantar.

Cantando me he de morir,
cantando me han de enterrar
y cantando he de llegar
al pie del eterno Padre;
dende el vientre de mi madre
vine a este mundo a cantar.

Que no se trabe mi lengua
ni me falte la palabra;
el cantar mi gloria labra
y, poniéndomé a cantar,
cantando me han de encontrar
aunque la tierra se abra.

Me siento en el plan de un bajo
a cantar un argumento;
como si soplara el viento
hago tiritar los pastos.
Con oros, copas y bastos
juega alli mi pensamiento.

Yo no soy cantor letrao
mas si me pongo a cantar
no tengo cuándo acabar
y me envejezco cantando:
las coplas me van brotando
como agua de manantial.

Con la guitarra en la mano
ni las moscas se me arriman;
naides me pone el pie encima,
y, cuando el pecho se entona,
hago gemir a la prima
y llorar a la bordona.

Yo soy toro en mi rodeo
y torazo en rodeo ajeno;
siempre me tuve por güeno
y si me quieren probar,
salgan otros a cantar
y veremos quién es menos

No me hago al lao de la güeya
aunque vengan degollando;
con los blandos yo soy blando
y soy duro con los duros,
y ninguno en un apuro
me ha visto andar tutubiando.

En el peligro !qué Cristos!
el corazón se me enancha,
pues toda la tierra es cancha,
y de eso naides se asombre;
el que se tiene por hombre
ande quiera hace pata ancha.

Soy gaucho, y entiéndaló
como mi lengua lo esplica:
para mi la tierra es chica
y pudiera ser mayor;
ni la víbora me pica
ni quema mi frente el sol.

Nací como nace el peje
en el fondo de la mar;
naides me puede quitar
aquello que Dios me dio:
lo que al mundo truje yo
del mundo lo he de llevar.

Mi gloria es vivir tan libre
como el pájaro del cielo;
no hago nido en este suelo
ande hay tanto que sufrir,
y naides me ha de seguir
cuando yo remuento el vuelo.

Yo no tengo en el amor
quien me venga con querellas;
como esas aves tan bellas
que saltan de rama en rama,
yo hago en el trébol mi cama,
y me cubren las estrellas.

Y sepan cuantos escuchan
de mis penas el relato
que nunca peleo ni mato
sino por necesidá
y que a tanta alversidá
sólo me arrojó el mal trato.

Y atiendan la relación
que hace un gaucho perseguido,
que padre y marido ha sido
empeñoso y diligente,
y sin embargo la gente
lo tiene por un bandido.

Más información

Versión completa

lunes, 18 de julio de 2011

A Rosalía - Curros Enríquez

Do mar pola orela
mireina pasar,
na frente unha estrela,
no bico un cantar.

A musa dos pobos
que vin pasar eu,
comesta dos lobos,
comesta se veu

E vina tan sola
na noite sin fin,
¡Que ainda recei pola probe da tola
eu, que non teño que rece por min!.

Os ósos son dela, que vades gardar.
¡Ai dos que levan na fronte unha estrela!
¡Ai dos que levan no bico un cantar!

Manuel Curros Enríquez

Más

martes, 3 de mayo de 2011

Ti onte, mañán eu

retrato de la poetisa gallega Rosalía de castro en blanco y negro
    Caín tan baixo, tan baixo,
 que a luz onda min non vai;
 perdín de vista as estrelas
 e vivo na escuridá.

   Mais, agarda... ¡o que te riches
 insensibre ó meu afán!
 Inda estou vivo... inda podo
 subir para me vingar.

   Tirá pedras ó caído,
 tiraille anque sea un cento;
 tirá... que, cando caiades,
 hanvos de face-lo mesmo.

                                Rosalía de Castro - Follas Novas

domingo, 1 de mayo de 2011

The Mountains of Mourne

Oh, Mary, this London's a wonderful sight
With people here working by day and by night
They don't sow potatoes, nor barley nor wheat
But there' gangs of them digging for gold in the streets
At least when I asked them that's what I was told
So I just took a hand at this diggin' for gold
But for all that I found there I might as well be
Where the Mountains of Mourne sweep down to the sea.

I believe that when writin' a wish you expressed
As to how the fine ladies in London were dressed
Well, if you believe me, when asked to a ball
Faith, they don't wear no top to their dresses at all.
Oh, I've seen them myself and you could not in trath
Say if they were bound for a ball or a bath
Don't be startin' them fashions now, Mary Macree,
Where the mountains of Mourne sweep down to the sea.

I've seen England's king from the top of a bus
And I've never known him, but he means to know us.
And tho' by the Saxon we once were oppressed,
Still I cheered, God forgive me, I cheered with the rest.
And now that he's visited Erin's green shore
We'll be much better friends than we've been heretofore
When we've got all we want, we're as quiet as can be
Where the mountains of Mourne sweep down to the sea.

You remember young Peter O'Loughlin, of course
Well, now he is here at the head of the force
I met him today, I was crossing the Strand
And he stopped the whole street with a wave of his hand
And there we stood talkin' of days that are gone
While the whole population of London looked on
But for all these great powers he's wishful like me
To be back where the dark Mourne sweeps down to the sea.

There's beautiful girls here, oh, never you mind
With beautiful shapes nature never designed
And lovely complexions all roses and cream
But O'Loughlin remarked with regard to the same
That if at those roses you venture to sip
The colours might all come away on your lip
So I'll wait for the wild rose that's waitin' for me
Where the Mountains of Mourne sweep down to the sea.


William Percy French, 1854-1920
Melody - W. Houston Collisson

sábado, 30 de abril de 2011

Tal como as nubes... Follas novas - Rosalia de castro

Tal como as nubes
 que impele o vento,
 i agora asombran, i agora alegran
 os espazos inmensos do ceo,
 así as ideas
 loucas que eu teño,
 as imaxes de múltiples formas,
 de estranas feituras, de cores incertos,
 agora asombran,
 agora acraran
 o fondo sin fondo do meu pensamento.


Rosalía de castro

jueves, 7 de abril de 2011

Cuando miro el azul horizonte - Rimas - Gustavo Adolfo Bécquer

¡Cuando miro el azul horizonte
perderse a lo lejos,
al través de una gasa de polvo
dorado e inquieto;
me parece posible arrancarme
del mísero suelo
y flotar con la niebla dorada
en átomos leves
cual ella deshecho!

Cuando miro de noche en el fondo
oscuro del cielo
las estrellas temblar como ardientes
pupilas de fuego;
me parece posible a do brillan
subir en un vuelo,
y anegarme en su luz, y con ellas
en lumbre encendido
fundirme en un beso.

En el mar en la duda en que bogo
ni aún sé lo que creo;
sin embargo estas ansias me dicen
que yo llevo algo
divino aquí dentro.

 Gustavo Adolfo Bécquer

miércoles, 6 de abril de 2011

Cultivo una rosa blanca - José Martí

Cultivo una rosa blanca, 
en julio como en enero, 
para el amigo sincero 
que me da su mano franca. 


Y para el cruel que me arranca 
el corazón con que vivo, 
cardo ni ortiga cultivo: 
cultivo una rosa blanca. 

José Martí

Siempre creí que ésta era de Amado Nervo!

miércoles, 23 de febrero de 2011

Ben sei que non hai nada - Follas novas - Rosalía de Castro

Ben sei que non hai nada
novo en baixo do ceo,
que antes outros pensaron
as cousas que ora eu penso.
E ben, ¿para que escribo?
E ben, porque así semos,
relox que repetimos
eternamente o mesmo.
                                                  Rosalía de Castro

lunes, 21 de febrero de 2011

Saeta que voladora - Gustavo Adolfo Bécquer

Saeta que voladora
cruza, arrojada al azar,
y que no se sabe dónde
temblando se clavará;
hoja que del árbol seca
arrebata el vendaval,
sin que nadie acierte el surco
donde al polvo volverá;
gigante ola que el viento
riza y empuja en el mar,
y rueda y pasa, y se ignora
qué playa buscando va;
luz que en cercos temblorosos
brilla, próxima a expirar,
y que no se sabe de ellos
cuál el último será;
eso soy yo, que al acaso
cruzo el mundo sin pensar
de dónde vengo ni a dónde
mis pasos me llevarán.

Gustavo Adolfo Bécquer

domingo, 28 de noviembre de 2010

EN PAZ - AMADO NERVO

Artifex vitae artifex sui
Muy cerca de mi ocaso, yo te bendigo, Vida,
porque nunca me diste ni esperanza fallida,
ni trabajos injustos, ni pena inmerecida;
porque veo al final de mi rudo camino
que yo fui el arquitecto de mi propio destino;
que si extraje las mieles o la hiel de las cosas,
fue porque en ellas puse hiel o mieles sabrosas:
cuando planté rosales coseché siempre rosas.
... Cierto, a mis lozanías va a seguir el invierno:
¡mas tú no me dijiste que mayo fuese eterno!
Hallé sin duda largas las noches de mis penas;
mas no me prometiste tan sólo noches buenas;
y en cambio tuve algunas santamente serenas...
Amé, fui amado, el sol acarició mi faz.
¡Vida, nada me debes! ¡Vida, estamos en paz!
Amado Nervo

sábado, 20 de noviembre de 2010

Melancolía. Rubén Darío.


  Hermano, tú que tienes la luz, dime la mía.
Soy como un ciego. Voy sin rumbo y ando a tientas.
Voy bajo tempestades y tormentas
ciego de sueño y loco de armonía.



   Ése es mi mal. Soñar. La poesía
es la camisa férrea de mil puntas cruentas
que llevo sobre el alma. Las espinas sangrientas
dejan caer las gotas de mi melancolía.



   Y así voy, ciego y loco, por este mundo amargo;
a veces me parece que el camino es muy largo,
y a veces que es muy corto...



   Y en este titubeo de aliento y agonía,
cargo lleno de penas lo que apenas soporto.
¿No oyes caer las gotas de mi melancolía?


miércoles, 10 de noviembre de 2010

¡Do íntimo! ¡Adios! Rosalía de Castro

¡Adios!, montes e prados, igrexas e campanas,
¡adios!, Sar e Sarela, cubertos de enramada,
¡adios!, Vidán alegre, moíños e hondanadas,
Conxo, o do craustro triste i as soedades prácidas,
San Lourenzo, o escondido, cal un niño antre as ramas,
Balvis, para min sempre o das fondas lembranzas,
Santo Domingo, en donde canto eu quixen descansa,
vidas da miña vida, anacos das entraña.
E vós tamén, sombrisas paredes solitarias
que me vicheis chorare soia e desventurada,
¡adios!, sombras queridas, ¡adios!, sombras odiadas,
outra vez os vaivéns da fertuna
pra lonxe me arrastran.
Cando volver, se volvo, todo estará onde estaba;
os mesmos montes negros i as mesmas alboradas,
do Sar e do Sarela, mirándose nas auguas.
Os mesmos verdes campos, as mesmas torres pardas
da catredal severa, ollando as lontananzas.
Mais os que agora deixo, tal como a fonte mansa
ou no verdor da vida, sin tempestás nin bágoas,
¡canto, cando en tornare, vítimas da mudanza,
terán de présa andado, na senda da desgracia!
I eu... mais eu nada temo no mundo,
¡que a morte me tarda!
De Follas Novas De Rosalía de castro

jueves, 7 de octubre de 2010

¿Sabe que es linda la mar? Fausto de Estanislao del Campo

¿Sabe que es linda la mar?
-¡La viera de mañanita
Cuando a gatas la puntita
Del sol comienza a asomar!

Usté ve venir a esa hora,
Roncando la marejada,
Y ve la espuma encrespada
Los colores de la aurora.

A veces con viento en la anca,
Y con la vela al solsito,
Se ve cruzar un barquito
Como una paloma blanca.

Fausto de Estanislao del Campo

lunes, 31 de mayo de 2010

Algúns din ¡miña terra!

Algúns din ¡miña terra!
din outros ¡meu cariño!
i este, ¡miñas lembranzas!
i aquel, ¡ou meus amigos!
Todos sospiran, todos,
por algún ben perdido.
Eu só non digo nada,
eu só nunca sospiro,
que o meu corpo de terra
i o meu cansado esprito,
adondequer que eu vaia
...............vai comigo.

                                               Rosalía de Castro. Follas Novas VII
Na Galipedia 
Portal de Rosalia en cervantesvirtual